Nagranie:
Aldona Rogowska

Przepisanie:
Beata Zaluza

Opracowanie:
Monika Kresa

Informatorka:
Monika Maciak – ur. 1993 r. w Opolu; uczennica II klasy gimnazjum; z koleżankami rozmawia „po śląsku”, na lekcjach w szkole „po polsku”; matka rodowita Ślązaczka ur. w Polskiej Nowej Wsi; ojciec nie jest Ślązakiem, ale od żony nauczył się mówić „po śląsku” i „po śląsku” mówi się w domu informatorki

Co by to buło, gdyby tak najsi przodkowie z grobów powstołwali I nóm ło przeszłojści połopowiadali, Co to za radość by byuła skropiouna łzuma Stanąć przed naszymi pra pra starzikuma, Na pewno zacliby swojo ślunsko mowa łod tego słowa: Dzieci nasze, siołańdziejsiont razy potomkowie, Cóz rzeknąć możeymy ło wołs i ło sobie, Tuz nołzocniejszoł to ta nasa ziemia byuła Co przez te wieki wszystkich żywiuła, Nase doumki stoły z drewa, słómom kryte Bieydne, ale w ten czołs przyzwojite, Przyjezdzali tu wielcy ludzie, Buł tu tez som hercog Bolko z Łopoloł W nasym borskiem lesie na gónie I w nasej Nowej Wsi piyrszy kościół ufundował A w pojsrodku wsi był dwór niemały, Toć tam niemodlińscy ksiyndzoł i grołfy panowały, A ludzie najsi całymi dniuma łobroł biali swoją i pańską ziemia. Śli tu drogoum wojska szwedzkie, Plundrowali wsie, połlili kościoły katolickie, Przez trzydzieści lołt ludzie w strachu żyli I po lasach ze swym dobytkiem sie kryli, Ile głodu my w tyn cołs mieli i niedostatku I te zarazy jedna po drugiej nawiedzały I nołs mieszkańców dziesiountkowały, A terołz chtós to, ło Matko Świyntoł, ło skutkach zarazy przeca nikt już nie pamiyntoł, Toć świynty Roch, patron nas sczyry, łobronił nołs wtedy łod dżumy i cholery. W tysiąc łosieymsetnym sztyrnołstym roku Wiatr gnaoł łostro ku wsi z jednego boku, W ten cołs trwogi nie było mało, Jak nam łod wielołka pół wsi zgorało, A te nase wojołki, borołki co na wojna iść musieli, Ziemia łostawieli, rodziny łopuścili, Innych chopów zabrali w świat daleki, By spocząć w cudzej ziemi na wieki. Chodzili ludzie po zołgonach, Uprawiali ziemia, kopali kopykoma, Tyrali ciynsko i pyrz grabieli, Pielęgnowali rankoma jak yno umieli, A terołz kiej wszystko sie robi maszinoma Lezy ta ziemia dugimi ugoruma, Tak łopusconoł, tak biednoł A żołden nad nio nie ubolewał, Nie mos juz wielkiego prajzu Nasa ślunskoł zieymio ukochano, Twoje dzieci uciekły do Rajchu A ty jak staroł matka zapłakano. Co wołs tu stąd tak wygnało, Cy wóm chleba brakowało? Na nasej ziemi juz trzejci kojściół stoi, A lud stygnie, Coraz to barziy nie wierzi, i Boga sie nie boi. Tuż pamiyntejcie, nasi potomkowie mili, Abyście zawsze wiary szczegli i gorliwymi byli, Bo życie bez Boga to droga do wiecznojści a ni do proga.